Kαίγονται ώρες ώρες τα δεινά
ίσως για να βλέπει ο κόσμος
να συρρέει – όπως οι πεταλούδες
γύρω απ’ τη δολοφονική λάμπα.
Mιά αβαρής περισπωμένη-βαρκούλα
σε παίρνει στα βαθειά του ονείρου
πάνω στο μαγικό χαλί της θάλασσας
που καταπίνει ζωές και θαύματα
– γι’ αυτό τη λένε και ελευθερία.

Σαν μεταξένιο σκίζει η βάρκα σου
το ελαφρύ νερό του ύπνου
– να σε περάσει απέναντι
νέο και άτρωτο απ’ τα παλιά –
κιόλας με τα σημάδια όμως των πληγών
απ’ την καινούργια μέρα
με τα δικά της τραύματα τ’ ανήμερα.

Kαρπούζι αν θέλω με ρωτάς
στις δύο του Φλεβάρη
κι ανθίζει ένα θαύμα φως
μες στην καρδιά της νύχτας.