Είμαι το δέντρο σου.
Με ρίζες – νου και λογική
που το κρατούν γερά στη γη
κορμό – κορμί ταλαίπωρο
ανάμεσα στο
να σταθώ και να πετάξω
κλαδιά για τα χάδια αχειροποίητα
και φύλλα φιλιά του ανέμου
έρμαια των παθών με πόθο
αειθαλή για το φεγγάρι.

Εγώ είμαι με τα φυλλοβόλα
που δεν πουλάνε φύλλα,
που εξαργυρώνουνε την πτώση τους
με ην οδύνη
της οπωσδήποτε επιστροφής.

Κάθε άνοιξη
μια αλύπητη επί
τον τύπον των ήλων
διαδικασία.