Αν το πρωί που βγαίνεις
απ’ το σπίτι
έχεις την αίσθηση
πως κάτι ξέχασες,
εγώ σου το ‘χω κλέψει.
Γιατί, εσύ τι έκανες
τόσον καιρό μπροστά στα μάτια μου;

Αφού εσύ κι εγώ
απουσιάζουμε τις νύχτες,
χορεύουν τα ποντίκια των ημερών μας
επί πτωμάτων αναμνήσεων.

Η πολιορκία έληξε.
Θύματα εκατέρωθεν.

Σήμερα βγάζω περίπατο
τις πολυκαιρισμένες μου πληγές
να τις ιδεί κι ο ήλιος.

Μπορεί να με αναγνωρίσεις.