Δεν βγαίνω έξω πια τα βράδυα.
Αφού δεν θέλεις
να σου αγοράσω θαύματα
κι εγώ δεν έχω
να ξοδέψω ενοχές.

Κάθομαι σπίτι και
στήνω ενέδρα στη σκιά σου
για να μη βγω στην ανεργία.

Της νοσταλγίας.

Ο Επικούρειος Απόλλων
έγινε άγαλμα μου είπαν
και δεν μπορεί να σπεύδει
πλέων σε

βοήθεια.