ποιηματα

2011-02-21T14:25:00.001+03:00

μεταΠοίηση μετΑμφιέσεων

για ξεφύλλισμα :

για 'κατέβασμα':

Μετα-ποίηση Μετ’αμφιέσεων Νανά Τσόγκα .swf

2010-02-17T13:32:00.002+03:00

το ανοίκειον κέλυφος

Αυτούς που θα γράψουν ποιήματα, τους αγαπούσα από παλιά.

Έζρα Πάουντ

2010-02-13T21:15:00.003+03:00

Σαν να ’ναι εχθρός σου η ζωή και την παραφυλάς
την φιλάς σφιχτά και την φυλάς
τα φυλάς και τρέμεις μη σου φύγει
και φτύσει πρώτη, η ανίατη –
φτου ξελευτερία, το Άγνωστο.

Λίγο να μην την προσέξεις
ξεγλιστράει
μέσ’ από τις λιακάδες των ημερών
και των νυχτών τις χαραμάδες
– άβουλα παιχνιδάκια εμείς
σε πρώτη ζήτηση επαίτες
κι εκείνη όλο να μηχανεύεται.

Kαι που κουβέντα πιάνεις
με τ’ αστέρια
ζωή ζηλεύεις ζήτουλα
κι αυτή δεν σ’ αγαπάει –
σχεδόν σε κώμα το σώμα
ακόμα πάνω απ’ το χώμα.

Δεν κάνει να διαβάζεις ποιήματα τα βράδια.

2010-02-13T21:12:00.004+03:00

Oι λέξεις που ξοδεύτηκαν
χωρίς να τις ακούσω
πλέκουν αραχνοΰφαντο
σάλι για τους σαλούς.
Kι όταν φεύγουν αμίλητοι
και μ’ ανοιχτό το στόμα
οι λέξεις είναι πάλι
που τυλιγμένες στην υγρή ομίχλη
αόρατων εξατμίσεων
βάφουνε τον ορίζοντα
με το τελεσίδικο άλικο
των ματαιωμένων αισθημάτων.

2010-02-13T21:08:00.003+03:00

Ήμουνα ακριβής σαν μανιακή
τη σκόνη του καιρού παραμονεύοντας μην
αλλοιώσει τη φωνή σου μέσα στο κεφάλι μου.
Με πρόδωσε εκείνη η χαραμάδα στο συρτάρι
που έβγαζε παλιότερα
στην κρυψώνα των φιλιών.
Πήγα ως εκεί για να με σταματήσει
ο νηφάλιος Κέρβερος που παρεμβάλλεται
στα σήματα τα σύρματα
και τις συγνώμες της πέμπτης εποχής.

Τον πόθο δεν είδα πουθενά – άφαντος!

Στη μέση της αυλής εκεί που ήταν το πηγάδι
μία φωτιά να καίει όλα τα ξερά γράμματα
– των περασμένων χρόνων, όχι τα δικά σου.

2010-02-13T21:05:00.003+03:00

Μπαίνω στο ποίημα την ημέρα
και θέλω να νυχτωθώ
στην κάμαρά του
– τη βρίσκω άδεια˙
παραθυρόφυλλα κλειστά
κι εσύ μόνο να λείπεις.

Στους τοίχους ζωγραφισμένα χάδια
και τα φιλιά αμίλητα
στο πάτωμα αφίλητα –
οι νύχτες που έρχονται
προάγγελοι ιχνηλάτες του απρόσιτου
και βρέχονται από τη θάλασσα
των πεπραγμένων.

2010-02-13T18:45:00.004+03:00

Αστήρικτο σαν τρυφερός βλαστός
το καλοκαίρι γέρνει
στο κατώφλι της λιποθυμίας
και σβήνοντας αφήνει γεύση
ανεκπλήρωτης επιθυμίας
που ούτε το έψιλον
δεν πρόλαβε να σώσει.
Εγώ δεν σου 'δωσα να καταλάβεις
τι φταις εσύ πάνω στα χώματα
ανάμεσα στα πτώματα των παλαιών ερώτων.

Nα, τώρα το θυμήθηκα
τι σου ζητούσα
- φύσηξαν άνεμοι τρελοί
και σήκωσαν τις στέγες -
αλλιώς δεν εξηγείται πώς
έμεινα με ό,τι μου 'ταξες:
τον ουρανό με τ' άστρα.
Nα τ’ ανάψω τουλάχιστον.

2010-02-13T18:44:00.002+03:00

καταχραστής θαυμάτων

2010-02-13T18:40:00.003+03:00

Σου λέω ταξίδι όταν με κοιτάς
κι εσύ με κόβεις με μοιράζεις με πετάς
μού λες βροχή μου κι απ' το χέρι με κρατάς
ίχνος ο ήχος – και στο θαύμα θα με πας;
Χτυπάει σφυγμός αβάφτιστος
μα στη στροφή άλλος καιρός:
τρίζουνε κιόλας τα φτερά μας.

Πού είναι ο ουρανός που προτιμάει
το όνειρο απ’ τη σάρκα;

2010-02-13T18:39:00.002+03:00

Τρελό καπνό φουμάρει η ψυχή μου
κι εσύ την ταξιδεύεις σε χαράδρες –
θάλασσες βρίσκει εκείνη να μιλήσει.
Λευκή κατάλευκη νιφάδα στους βοριάδες
η σιωπή λιμνάζει στο δωμάτιο
– η θάλασσα από μέσα –
έξω φυσάει ο πόνος σου
και βρέχει ο καημός μου
– ως ώρα πέμπτη πρωινή
θα έχει πλημμυρίσει.

Λείπουνε βλέπεις τα κορμιά
κι η θάλασσα το ξέρει.

2010-02-13T18:05:00.002+03:00

Τα φώτα στη θάλασσα
ο ουρανός με το μέρος μου
οι άνεμοι στ' αστέρια εξορισμένοι
φύλλο να μην κουνιέται.

Κι εγώ από ένα ξαφνικό
της μοίρας μου καπρίτσιο
κουτρουβαλιάζω, λέει,
στους αιώνες καταπίσω
γίνομαι μικρό κορίτσι άβγαλτο
που ούτε να σε ξέρει θέλει
– και ταυτοχρόνως
σκουπιδάκι μες στα μάτια σου
για να σε δω να κλάψεις επιτέλους.

2010-02-13T18:03:00.002+03:00

Θεριεύει η απόσταση βλασταίνει
δίνει φρούτα
– τρέχω αλλά μ' αφήνει πίσω
να κουβεντιάζω στον ενικό με τη νοσταλγία
και μία προϋπόθεση:
να μην τολμήσω να γυρίσω.
Της μνήμης δε το κόκκαλο
αν θέλω να αφαιρέσω
θα μου κρατάει συντροφιά
κι η μοναξιά που της αρέσω.

2010-02-13T18:01:00.003+03:00

Χάρισες στην απόσταση
χώρο πολύ να έχει
γλώσσα μού βγάζει ο πανικός
μα η ψυχή αντέχει.

Ώσπου ν’ αδειάσει ο χρόνος
την κλεψύδρα του
απλώνω
χέρι που μαραίνεται
από χάδι ανεπίδοτο:
ούτε να παίρνεις έμαθες
γι’ αυτό δεν έχω να λαβαίνω.

2010-02-13T17:58:00.005+03:00

Kόκκινες στέγες νωχελικά παραδομένες
στο απίστευτο γαλανό του θόλου
έτοιμες να πετάξουν
ν’ αφήσουν ξέσκεπους τους ανύποπτους
ένοικους της ορατής ζωής –
να μάθουν να μην οραματίζονται
μόνο τα ανάξια παρόντα.

Φέγγουνε από μέσα τα φυτά
φως άχραντο κι ανέσπερο
ξοδεύουν τα λουλούδια
– Πάσχα σε λίγο, Άνοιξη –
άνοιξε σαν τρυφερό μπουμπούκι
το παλαιό τραύμα.

Mια μπάλα ολοκίτρινη πετάνε
τα παιδιά ψηλά
που παίζουνε στον κήπο
και την μπερδεύω με τον ήλιο
– συννεφιάζει.

Kαι επί γης, ουδέν μεταφράζεται
στην του σκότους ευρυχωρία
που καταλαμβάνουν οι ανάσες
των αβασίλευτων πόθων –
σπανίων πολυτίμων κοσμημάτων
έναντι των οποίων ωχριούν
θνησιγενή τα νυχτολούλουδα.

2010-02-13T17:47:00.003+03:00

Σε πίνουν και σε τρώνε τα χρώματα
της άλλης ζωής που ντύνεται
το ρούχο της δικής σου. Mόλις
που προλαβαίνεις – και πάλι, όχι -
να σώσεις την κραυγή της ψυχής σου
κάτω απ’ το αλεξίσφαιρο εωθινών ερώτων
εμπόδιο θαμπό που αγαπάει
τη νύχτα της σιωπής σου
ως μακρινή ανάμνηση-αμμουδιά
που ήσουνα πριν γεννηθείς.
Eστέρεψε ο ποταμός της λήθης ο εωσφόρος
– εαροφόρος πόθος εκβάλλει στην θάλασσα
την ασημοκρατούσα τους δρόμους της σελήνης.

Oύτε βοριάδες τύψεων
στα δάση της υπομονής
ούτε σεισμοί ονείρων
πλάι στις ακτές του πόνου.

Tην άλλη φορά να πίνεις συνέχεια
το φως – να μη σε χάνω
απ’ τα μάτια μου.

2010-02-13T17:46:00.002+03:00

Όποιο βότσαλο πικρό
δεν το αλατίζει η αρμύρα
κλαίει με δάκρυ πιό γλυκό
– αχ να το σκέπαζε πλημμύρα!...

Nησάκι μες στο πέλαγος
ο τρομερός λυγμός του.

2010-02-13T17:43:00.003+03:00

Δίκοπη η σιωπή και μαυρομάνικη
κομμένη η νοσταλγία στα μέτρα σου
– στα δύο διπλωμένη απ' τον πόνο
που νιώθει αυτή για σένα –
παλιά στιγμή, ανάπηρη
ανίκανη πια να σε συν-χωρέσει.

Κοιτάς τον δρόμο έρημο
και γράφεις του θανάτου
σε βασανίζει η μοναξιά
– να δω πόσο θ' αντέξεις

πριν ομολογήσεις.

2010-02-13T17:35:00.003+03:00

οδών ωδές

2010-02-13T17:33:00.003+03:00

Στη-χυμα-τι-ζω
στο χώμα-σώμα να θρέψω
την απειρία του εκατόφυλλου.

Bρέχει γιατί το σύννεφο
κανείς δεν το ρωτάει
αν η βροχή το λύτρωσε
ή το 'θαψε στο χώμα.

Kαι ν’ ακουμπώ σε καίγομαι
και να μισεύεις λιώνω.

2010-02-13T17:31:00.003+03:00

Βάφει η αυγή ακούραστη
πάλι με ελπίδα τον ορίζοντα
σπάταλα, χρώματα ξοδεύει –
σκάλα ρίχνει στην ψυχή μου για ν' ανέβει
– μαύρη στέρηση τη σάρκα μου παιδεύει.

Πώς ένα βουνό ερωτεύεται την θάλασσα
κι αυτή δεν είναι γραφτό ποτέ να το φιλήσει;

2010-02-13T17:05:00.002+03:00

Διώχνει ο νους σου την καρδιά
γιατί εκείνος νοσταλγεί
κι αυτή πονά.

Βγήκες σαν άγριος κυνηγός
κι είναι πουλί η ψυχή σου.

2010-02-13T17:02:00.004+03:00

Ένας καινούργιος ήλιος ανατέλλει ευωδιές
και καθαρίζει την ατμόσφαιρα –
από την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού
που μόνο σ' αυτόν χαρίζεται·
πρωτάκουστα τα μυστικά που φέρνει:
λουλούδια πέρα από τον μαρασμό
των εποχών και της συνήθειας.

Έτσι φτιάχνονται τα γεγ-Oν-ότα: εκ του Όντος.

Μετά η βροχή ανάβει κεράκια στο χώμα
που ρουφάει τις σταγόνες της – να
σβήνει την κρυμμένη φωτιά
των πεθαμένων, την απέθαντη˙
αυτό, ξέρει.

2010-02-13T16:52:00.004+03:00

Φαντάζεσαι εξ όνυχος τα μεγαλεία
του κόσμου των αοράτων
όπου το θαύμα πεζοπορεί διστακτικό
στην παραλία των αισθημάτων
βουτηγμένο στην αμετανόητη
λαχτάρα των εγκοσμίων.
Nα είσαι σίγουρος πως στοιχηματίζει
και τα μισά φτερά του
με μόνη εμμονή να βρέξει τα πόδια του
στην θάλασσα των ανθρώπων
για ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι
του ανυποψίαστου κόσμου
που σημαδεύει τον θρίαμβο του αχρείαστου.

Mόνος είσαι στον καθρέφτη
- σαν τον καμένο ναυτικό
εξορισμένο σε ψηλό βουνό
– πάλι κατάφερες να
κρύψεις το αηδόνι στην σιωπή.

Θα υπογράψεις τώρα με το
σώμα όπως κάθε μέρα.
Tον δρόμο, θα μου πεις, τον ξέρεις…

2010-02-13T16:51:00.003+03:00

Kάτω απ’ το φανοστάτη περιμένω
με την ψευδαίσθηση πως όπου νά ’ναι
θα πέσει στα πόδια μου το ώριμο
αυγουστιάτικο φεγγάρι.
Ως το πρωί μόνο τα αδέσποτα
με τριγυρίζουν και επιμένουν
να μου δείξουνε το δρόμο.

Θες ατυχία θες σύμπτωση –
βρέθηκα υπνοβάτις στ’ όνειρό σου.

2010-02-13T16:48:00.002+03:00

Να ξεμαθαίνω το βυθό
να λαχταρώ τη δύση
μισό μπαλκόνι ουρανό
τ' άλλο μισό η θλίψη –
κι όσο σκοντάφτει ο πανικός
να κλέβω απ’ το αίνιγμα τη λύση.

Να σε ξεχνάω σαν πυρετό
να σε φωνάζω νόστο
να σε φωνάζω έρωτα
και να μού βγαίνει αγκάθι.

Τέρμα Θεού η νύχτα σου
και πώς να σε προφτάσω
έρχεται ήλιος δήμιος
θέλει να σε ξεχάσω.

2010-02-13T16:46:00.002+03:00

Από βουνό σ' άλλο βουνό
πηδάει γυμνός Απρίλης
βοριάς θυμός νοτιάς καημός
γρήγορο παίρνουν βήμα
φέγγει του φεγγαριού το φως
ξανά πάνω στο κύμα.

Με γέλια κι άλλα χρώματα
άνοιξη τον τραβάει
ν' ανοίξει εκατόφυλλα
υπομονής λουλούδια
ν' ακούσει η νύχτα-μοναξιά
ανάσες και τραγούδια.

2010-02-13T16:44:00.002+03:00

Τρέχουνε κόκκινες φωνές
σκοντάφτουνε στο μέλλον
στο πράσινο δεν κρύβονται
το μαύρο αγνοούνε
πουλιά από τα μάτια μου
βγαίνουν να τις προφτάσουν
– πώς γίνεται να πέρασες
χωρίς καν να σε νιώσω;

Σύννεφο η ψυχούλα σου
και η βροχή μακριά μου
κρέμεται αναποφάσιστη
πάνω απ' τα κυπαρίσσια.

Όταν δεν αποκρίνεσαι
ο ουρανός μού λείπει –
ψίθυρους που ταξίδευα
τους θάβει τώρα η λύπη.

2010-02-13T16:43:00.002+03:00

Mεγάλωσε να με χωράς
ψυχή ανεμοδαρμένη
θ’ αφήνω το στημόνι σου
να μου τρυπάει τα σπλάχνα
στο δώμα σου αν ανέβω.
Aπ’ την πικρή σου λησμονιά
το σώμα μου παλεύω.

Mε κάνεις και τα χάνω:
παίρνω από πίσω τη σκιά μου
– υφαίνουν τα περήφανα
τα ταπεινά ξηλώνουν.
Πυξίδα-βότσαλο κρατώ
σε ασπίδα-δέντρο να κρυφτώ
– την θάλασσα να καταπιώ
ή να την ταξιδέψω;
O χρόνος που με νίκησε
αυτός και με λυτρώνει.

Eισέτι ωστόσο δυηπαθής
ηδυπαθής, εμμένω.

2010-02-13T16:33:00.004+03:00

Πέφτει κι άλλο περίμενε
σαν γύρη από αγιόκλημα
στις πλάκες της ψυχής μου.
Και που δεν γειτονεύουμε
σε βλέπω εγώ στα όνειρα
– καρδιά μου – της δικής μου.

Φύγε μα σκέψου το γιαλό
κύμα πάνω στο κύμα
μη χάσεις απ' τα μάτια σου
του έρωτα το νήμα –
κι αν σε ζηλέψει αετός
σου δείξει και το μνήμα
μην τον πιστέψεις μάτια μου
πάλι για 'δω ξεκίνα.

2010-02-13T16:30:00.006+03:00

Kι άμα δεν γίνεται να σκύψουν
για ν’ αφουγκραστούν
του χορταριού την ταπεινή ανάσα
προσέχουν το φθινόπωρο
οι αόρατες γυναίκες
όταν τριγυρνάνε στα φυλλοβόλα δάση
της αξημέρωτης ζωής τους
να μην πατήσουν τις ανεμώνες.
A, ναι, μόνες!…

2010-02-13T16:29:00.003+03:00

ο θησαυρός της ήττας

2010-02-13T16:28:00.002+03:00

Kάνει βουτιά απόψε το φεγγάρι
από τα κεραμίδια μέσα στ’ όνειρό σου
να δει αυτό που τόσο επιθυμείς κι όμως το τρέμεις
– δικό σου ρούχο που σαν ξένο το φοράς.

Γιατί δεν παραδέχεσαι τη νύχτα πως το ξέρεις,
τη μέρα πως το αισθάνεσαι, τη χαραυγή το χάνεις;
Δικό σου πάλι γίνεται σαν γαλανό τραγούδι
παλιό ηλιοβασίλεμα, κύμα που το φιλάει –
κι εσύ γυμνός ορίζοντας και άπληστος προδότης.

2010-02-13T16:27:00.002+03:00

Παραλίγο στις δάφνες της
ν’ αναπαυτεί η πίκρα.
Δίβουλη αναδεύεται
απ' την ανάσα του νυχτερινού ανέμου
– τι να διαλέξει για να θυμηθεί
η πικροδάφνη:
την πίκρα ή τη δάφνη.

2010-02-13T16:26:00.002+03:00

Kαίγονται ώρες ώρες τα δεινά
ίσως για να βλέπει ο κόσμος
να συρρέει – όπως οι πεταλούδες
γύρω απ’ τη δολοφονική λάμπα.
Mιά αβαρής περισπωμένη-βαρκούλα
σε παίρνει στα βαθειά του ονείρου
πάνω στο μαγικό χαλί της θάλασσας
που καταπίνει ζωές και θαύματα
– γι’ αυτό τη λένε και ελευθερία.

Σαν μεταξένιο σκίζει η βάρκα σου
το ελαφρύ νερό του ύπνου
– να σε περάσει απέναντι
νέο και άτρωτο απ’ τα παλιά –
κιόλας με τα σημάδια όμως των πληγών
απ’ την καινούργια μέρα
με τα δικά της τραύματα τ’ ανήμερα.

Kαρπούζι αν θέλω με ρωτάς
στις δύο του Φλεβάρη
κι ανθίζει ένα θαύμα φως
μες στην καρδιά της νύχτας.

2010-02-13T16:25:00.003+03:00

– Θα σε κοιτάζω στο γυαλί του φεγγαριού
κι ας μην είναι γραφτό να σε ξεχάσω.

– Αχ, (ακ)ανθόκηπος ο μακρινός σου πόντος
και δεντρολίβανου ευωδιά του χωρισμού ο πόνος.

– Να μην ξεχνάς ν' ανάβεις τα άστρα κάθε βράδυ
τα σύννεφα έξω να κλειδώνεις
από τον ύπνο των πουλιών.

2010-02-13T16:24:00.002+03:00

Γερνάει η γη μαζί σου
όπλο η οπλή του χρόνου
– πατάει την ψυχή σου
η μοναξιά του πόνου.
Παλεύουνε στ' αλώνια του ουρανού
η τύψη με το πένθος.

Kαι που δεν ονειρεύεσαι
εγώ σε αναγνωρίζω.

2010-02-13T16:15:00.004+03:00

Αχ νύχτα, πόσο σ' αγαπώ
κι εσύ να μη με θέλεις
– εγώ, να σου παραδοθώ
κάθε στιγμή – ω νύχτα
σκοτεινή μου άγνωστη συντρόφισσα
με την αρωματισμένη ανάσα
νύχτα ανείπωτη κι ανύποπτη
νύχτα αστερόεσσα με τις υπόγειες βουλές
απ’ τις βολές των κολασμένων άτρωτη
νύχτα αέρινη χορεύτρια σε φθονερά φεγγάρια
με πέπλο από αστέρια-καρφιά
καθρεφτισμένα σε πηγάδια ανομολόγητα
νύχτα μακρυμαλλούσα βαθυγάλαζη
μην αποστρέφεις το αινιγματικό σου πρόσωπο
ποτέ να μη σε λύσω, να σε δέσω θέλω

νύχτα σίφουνα κι ανεμοθύελλα μέσα
στο καταχείμωνο του ανήμπορου μυαλού
νύχτα παγωμένη επανάσταση
αναίσθητη στην αγκαλιά του ουρανού
νύχτα που δραπετεύεις κάθε πρωί
πριν προλάβω να σε γνωρίσω
- επειδή το Xάος σε γέννησε δεν θα μάθω
από πού κρατάει η σκούφια σου -
νύχτα που εισπνέεις αρώματα
και βγάζεις Ύπνο Θάνατο
την ίδια Hμέρα για να μου χαρίσεις πάλι
με τα παλιά παθήματα-μαθήματα
– νύχτα, αδελφή του Eρέβους
και ποτέ δική μου
Eυφρόνη ηρακλείτεια,
με τα καμώματά σου που ποτέ δεν γέλασα
γιατί καλά δεν τα 'χω με τη λογική μέρα
– νύχτα, μια νύχτα θα πέσω στο σκοτάδι σου
να μ' έχεις κρίμα στο λαιμό σου
νύχτα με το ακλόνητο άλλοθι
στα ανέγγιχτα σεντόνια.

2010-02-13T16:13:00.002+03:00

Πάλι ξενύχτησε απόψε
στα μαλλιά σου εκείνη η μαύρη
ανησυχία που με αναστατώνει
καθώς προβάλλει κάτω από την
πάχνη του πρωινού σου δέντρου.

Ιδού αναγνωρίζω τα ίχνη
της αρχαίας φλόγας και ανέρχομαι
απ' τις πολλαπλές καταδύσεις στο σώμα
των ονείρων σου – πρέπει τώρα πάλι
να βγω στον κανονισμένο χρόνο
– εγκαταλείπω τα έγχρωμα τοπία
του έρωτα και με ξανακερδίζει
άρδην η σπουδή του σκότους
μέρα μεσημέρι.

2010-02-13T16:12:00.002+03:00

Kαληνύχτα κι απόψε
πάλι δεν θα συναντηθούμε –
εσύ κοιμάσαι με τη σιγουριά
εγώ ξαγρυπνώ δίπλα στην αμφιβολία
γιατί όλο ξεσκεπάζεται
κι έχω να τη φροντίζω.

2010-02-13T16:10:00.002+03:00

η διαρκής σύμπτωση

2010-02-13T15:26:00.002+03:00

M’ αρέσουν τα μικρά ποιήματα
γιατί είναι του χεριού μου
που μέσα τους δεν χάνομαι
– όταν ξάφνου αγριεύομαι
κι απ’ το όνειρο πετιέμαι
να ξέρω πως στα σκοτεινά νερά
ψηλαφώντας όλα τα φτάνω·
- βγαίνω απ’ τον λαβύρινθο
πριν να μου βγει η ψυχή.

Kαι το ίδιο το Aνέφικτο
είναι πελαγωμένο.

2010-02-13T15:01:00.003+03:00

Mέρα μεσημέρι ο ουρανός με τη νύχτα
αγκαλιά μπροστά στα μάτια μας
– ο άλλος μισός δείχνει απλώς
πώς κόβεται μία φωνή στη μέση.
H βροχή παίζει με τα σύννεφα προσέχοντας
μην πέσει και χτυπήσει στις κρυμμένες
(α)γωνίες των ανθρώπων.

Kοχλάζει στα έγκατα ο συνωστισμός των πόθων
– στην επιφάνεια δεν φαίνεται
παρά ο ακραιφνής χειμώνας
– και το γαλάζιο, σπάνιο
για να μη βρίσκεις ησυχία.

O λογαριασμός ούτε κοινός ούτε ανοιχτός:
κάτι του λείπει που εκκρεμεί
ανάμεσα στα μολυβένια σύννεφα
– κι εμείς στρατιωτάκια.

2010-02-13T14:59:00.002+03:00

O άσσος προ πολλού έχει πετάξει απ’ το μανίκι μου
τραβάω ένα φίλο στην τύχη
πριν τα βρω μπαστούνια
και βγαίνουμε παρέα στα ξέφωτα της λύπης.

Tο βράδυ, ω του θαύματος, φυτρώνουν
ξύλινα αλογάκια και άλλες κουρδιστές αθωότητες
από τον συρφετό των επικαίρων
– η τηλεόραση κλειστή,
οι εφημερίδες στο πάτωμα.

Λίγο πριν το ξημέρωμα
λάμπει η Άρκτος των ονείρων
πάλι καινούργια και δολίως αμεταχείριστη.

2010-02-13T14:56:00.002+03:00

Aρχαία γεύση από θαλασσινά κυδώνια
στον ουρανίσκο της ημέρας –
με βιάση εκείνη ξεφυλλίζει τα κιτάπια
της σιωπής και με κλειστά τα μάτια
– συννεφιά – γράφει
στα άδεια φύλλα τίς οίδε πάλι
ποιανού την καταδίκη
ποιανού μου φίλου φύλλου της καρδιάς
ποιανού ξενίτη την ποινή
που θα τον φάει το σκοτάδι των ανθρώπων.

2010-02-13T14:51:00.002+03:00

Eγώ, στο μεταξύ, απέναντι:
καπνίζω ξαπλωμένη και θυμάμαι.
Kαι βλέπω πάλι τ’ όνειρό σου
να περιμένει στην ουρά
– νερό ποιός θα του φέρει; –
κάτω απ’ την κλαίουσα ιτιά
με το σταμνί στο χέρι.

Tα φιλιά μας αλλάζουνε πλευρό
σε σκοτεινό βαθύ ποτάμι.

2010-02-13T14:48:00.003+03:00

Στιγμές μαζεύονται και γίνονται ώρες
κάποιος τις τσουβαλιάζει τα μεσάνυχτα
για τον καιάδα του αβυσσαλέου χρόνου
μαθημένου να καταλύει πεπραγμένα
με δεξιοτεχνία ταχυδακτυλουργού απατεώνα.

Mένεις γυμνός από τα χθεσινά
προτού καλά καλά το καταλάβεις –
άδειο το καπέλο και το κουνέλι άφαντο
μες στην ανωνυμία του τσίρκου.

Σ’ όλα τα λιμάνια κρέμονται
πάνω απ’ την πάχνη των υδάτων
νυχτωμένοι αποχαιρετισμοί
που περιμένουν κρεμασμένοι
με τα μανταλάκια των τελευταίων φιλιών
να τους ξεράνει κάποτε
ο ήλιος της λήθης.

2010-02-13T14:45:00.003+03:00

M’ αρπάζει που λες απ’ τα μαλλιά
ένας ήλιος φλογερός
κι ανέστιος πολύ για να καταδεχθεί
το δικό μου υπόγειο
- με πετάει ψηλά σαν να μην
είχα γνωρίσει την πτώση
χωρίς δίχτυ ασφαλείας
και στο κατέβασμα του χτες
με στίβει για να στραγγίσει
τα απόνερα των όρκων.

Tου 'δωσα την εικόνα σου
όπως θολή έχει μείνει –
σ’ εκείνον που από δάκρυα
δεν ξέρει – αν δεν μπορεί
να τη στεγνώσει απ’ τα δικά μου
να την κάψει.

2010-02-13T14:43:00.003+03:00

Πετούμενο ακατάδεκτο
μόνο τον ύπνο μου στέργει να κομ-
ματιάσει το φεγγάρι
- βλέμματα σιγηλόντα
φιλιά απόντα -
η αυγή σαν εύφορη κοιλάδα
γενναιόδωρη φυτεύει πάλι
ασπαίρουσες ελπίδες και αχ-
νι(ο)στά ανείπωτα.

2010-02-13T13:49:00.003+03:00

Aπαλά γλιστρώντας στο δρόμο
της επιστροφής – ένα βήμα
πριν από την έλλειψη:
το γεφύρι στη θέση του
η παιδική ηλικία απέναντι
και η λαχτάρα μέσα μου.
Παράλυτη.

2010-02-13T02:20:00.003+03:00

Τα καράβια τα τρένα τα σύννεφα
κι όλα τ’ αρχαία και σκοτεινά παιχνίδια
τα έχω κάθε βράδυ δίπλα στο μαξιλάρι μου
– τα όνειρα του παρελθόντος και
του μέλλοντος σαν ανοιχτό βιβλίο
και τους καλούς και τους δυνατούς
που νικάνε πάντα στα παραμύθια.

Για τα σκοτωμένα πουλιά
που βρίσκουν άλλοι στην ακτή,
εγώ δεν ξέρω τίποτα –
έχω να περιμένω κάθε πρωί την ανατολή.
Tη νύχτα πάλι έχω δουλειά:
να θυμηθώ τα θαύματα
που είδα μέρα μεσημέρι.

Ο δογματικός είπε: – Πετάς στα σύννεφα.
Ο αστός είπε: – Εθελοτυφλείς και καλά κάνεις.
Κι η μάνα μου:
– Αυτό το πείσμα τρέφεται με αίμα.

2010-02-11T13:31:00.003+03:00

Eσύ;

– .........

2010-02-10T21:57:00.000+03:00

το ανοίκειον κέλυφος ~ οπισθόφυλλο

2008-08-08T13:21:00.011+03:00

Μετα-ποίηση Μετ'Αμφιέσεων

Ου το εράν νόσος, αλλά το μη εράν.

Φιλόστρατος

2008-08-08T13:20:00.001+03:00

Βγήκα δήθεν για τσιγάρα. Στην πραγματικότητα ήθελα να σου πω μια καλημέρα.
Αν δεν τo 'χεις μάθει ο λάκκος είναι ακόμα άδειος. Για να αισιοδοξήσει, σκέφτεται το μέλλον του ρόδινο: το πολύ να καταντήσει κενοτάφιο.

Θα μου πεις, το δις εξαμαρτείν…
Θα σου πω, οι σοφοί με σφραγίδα είναι επτά και κατοχυρωμένοι. Δεν έχει άλλες θέσεις. Είναι να ξοδευόμαστε;

Συνήθισα στην άδηλη αναπνοή. Αφού ό,τι δηλώσεις είσαι, εγώ θα τους παραπλανήσω: αναπνέω παράνομα στη σκέψη σου, κλείνω το μάτι στην καινούργια μέρα σαν να είναι όλα υπό έλεγχο και ξεγελάω τις ανασφάλειες κλειδώνοντάς τες για να μοιάζουν ασφαλείας…

Αν δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, να καις τουλάχιστον μόνο παράλληλες αρτηρίες. Ποτέ τις διασταυρώσεις. Υπάρχει κίνδυνος βραχυκυκλώματος. Το αίμα δεν αστειεύεται.

Έχεις τουλάχιστον οάσεις στις ερήμους σου; Κάπου να ξεκουράζεσαι κι εσύ απ’ τη μονοτονία της ασφάλειας.
Να φανταστείς πως ζήλευα τις –έστω μικρές– περιπλανήσεις σου. Πήγες κι ακριβοπλήρωσες την έμπνευση, ενώ εδώ είναι δωρεάν.

Δεν ξέρω τι να το κάνω το παράπονό της, που μένει τόσον καιρό ανεπίδοτη. Γι’ αυτό στη στέλνω. Αν έχεις την καλοσύνη, να συμπληρώσεις τα κενά.

Φέτος κάψανε πάλι όλες τις συμφωνίες – του πράσινου με το γαλάζιο, του ιώδους με το υπόλευκο, τη δική μας. Πρόλαβα και φύτεψα καινούργιες να θεριέψουν με τα πρώτα δάκρυα του νέου χρόνου.

Ό,τι αγαπούσα στέρεψε.

Σου γράφω απ’ τη μέση του ωκεανού, τριγυρισμένη από πολύτιμα δυσεύρετα κοχύλια. Κανείς δε νοιάζεται. Από ποιόν να ζητήσω τα εύρετρα;

Εδώ στα βαθιά, τουλάχιστον, δεν κινδυνεύω να πιάσω πάτο. Είναι λίγο κουραστικό, αλλά θα συνηθίσω.

2008-08-08T13:19:00.000+03:00

Να κλείσω τα μάτια
σ’ ένα ύπνο παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει.

2008-08-08T13:18:00.000+03:00

Πιάνο μελαγχολία
βιολί καθημερινότητα
φλάουτο παράπονο
κιθάρα σιωπή
λύρα λύπη.

Κάτι λείπει.

Σε μοναξιά υπόκρουση
πώς ν’ ακουστεί η συμφωνία.

2008-08-08T13:17:00.000+03:00

Πεθύμησα ένα γέλιο λούνα-παρκ
ένα κήπο ελεήμονα
με τρυφερή σκουριά
έστω μια παιδική χαρά
ανίκατε μάχαν.

Οι τριαντάφυλλες πληγές
αιμορραγούν απόσταση.

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω
το αδυσώπητο της λεπτολόγας υπομονής
και παίρνω μαζί μου
ένα κομμάτι
νύχτα για το δρόμο.

Μην πεινάσω…

2008-08-08T13:16:00.001+03:00

Πάω εκδρομή
χωρίς παράπονες αποσκευές
από αγριολούλουδο παρακαμπτήριο
να σε προφθάσω πριν
απ’ τη στροφή και το γκρεμό
της λήθης.

Τα γραμμένα φιλιά ανεμίζουν
στο κασκόλ της μέρας
που γδύνεται σε ποτάμια ταξίδια.
Στις όχθες σκάει το κυματάκι απελπισία
χαϊδεύοντας χαμόκλαδες υποσχέσεις
και αγκάθια μέλλον.

Περίμενέ με!
Ηρώδης ήλιος κυνηγάει
τη σκιά μου.

Σε λίγο δώδεκα ακριβώς.
Θα 'ρθω κι εγώ μαζί σου!

Θα βγω απ’ το όνειρό μου
να μπω στον εφιάλτη σου.

2008-08-08T13:15:00.000+03:00

Καταπίνω
τη νικοτίνη της έξαψης
–κι αυτή έχει
συνέχεια κόκκινα μάγουλα.
Φουσκώνει το αερόστατο
και μου ξεφεύγει σε πόθους βουνά.

Ένα αεροδρόμιο για την
ψυχή μου να κυματίζει
τα χρωματιστά της,
ως πενιχρή ανταμοιβή
της καθημερινής επαιτείας μου

αναζητώ.

2008-08-08T13:14:00.001+03:00

Χαμω-γελάει η μέρα όταν πεθαίνει.
Το πένθος της βάφεται μπλε,
φούξια, μενεξελί και μωβ.

Στο κάτω-κάτω
μπορεί και να 'ναι
μια πολύ χαρούμενη υπόθεση
το Τέλος.

2008-08-08T13:13:00.003+03:00

Σ’ αυτή την οφθαλμαπάτη ζωή
όλο μπερδεύομαι ξεχνιέμαι
και κάνω να τηλεφωνήσω στη μαμά
ν’ αγαπηθώ ξανά.

Δεν τη βλέπω πια ούτε
στον ύπνο μου.

–Ντρέπομαι μανούλα να μην
έχω ένα όνειρο αναψυκτικό
να σε κεράσω.
Έρχεσαι από τόσο μακριά
διψασμένη
να μάθεις νέα μου!...

2008-08-08T13:12:00.001+03:00

Στην οπτασία που δεν μεταμφιέζεται,
με το χάραμα του νου και χαλαρό ακόμα το χαμόγελο της νύχτας,
εκεί, στη στροφή της ύλης,
σε χτυπάει ο ενάντιος έρωτας με εκτυφλωτικά
κι ο τυφλοπόντικας Εύβουλος αποσβολώνεται.

Στο ρεύμα ανάμεσα
κενού και αντικατοπτρισμού
πώς να μην την αρπάξεις;

Τη ζωή.

Τον πνιγμένο εαυτό σου
απ’ τα μαλλιά,
αργότερα.

2008-08-08T13:11:00.001+03:00

Κάτι με σπρώχνει στην ψευδαίσθηση
πως παίζω δήθεν στην επιθεώρηση.

Των αισθημάτων σου.
Έχω τον πρώτο ρόλο
μπροστά σε άδεια καθίσματα
και να μην ξέρω πότε βγαίνω.

Απ’ τη ζωή σου.

Ουρές απ’ εξω, στο κλειστό ταμείο
της καρδιάς σου.
Ούτε διάλειμμα ούτε και τέλος
έχει αυτό το έργο.
Καλύτερα να φύγω
από την πίσω πόρτα.

Των κομπάρσων.

2008-08-08T13:10:00.001+03:00

Πνίγηκε κάποιος στη λίμνη χθες το βράδυ.

Η αναστάτωση του συνεργείου
επισκιάζει το ακάλεστο πένθος
σαν σμήνος κοράκων πάνω
απ’ τα σιταροχώραφα του Βαν Γκογκ.

Το έργο θα μείνει στη μέση.

Αν με δεις κάτω απ’ τα φώτα
τη ζωή μου ντουμπλάρω
να ξεχρεώσω από τώρα
τους πιστωτές του Τέλους.

2008-08-08T13:09:00.003+03:00

Αλλέγκρο μα νον τρόπο
με τρόπο, σας παρακαλώ:
προέρχομαι από συμφωνία
σε συ μείζονα θλίψη.

Τώρα που γνωριστήκαμε,
πέστε μου ένα χρώμα
για τον Έρωτα.
Φανείτε πιο πρωτότυποι
από το κόκκινο, αν είναι δυνατόν.

Με δοτική απόλυτο σκοτάδι
συντάσσεται – για να σας βοηθήσω…

2008-08-08T13:08:00.001+03:00

Φεύγω απ’ τον έρημο σταθμό
και βάζοντας το χέρι στην τσέπη
ενώ στην ουσία ψάχνω το δικό σου
είναι σαν να θέλω να φυλάξω
τη φωτογραφία της ζωή μου.

Στο τελευταίο πλάνο δεν θα ‘χω
λόγο: παίζω πλάτη.

Και καθώς απομακρύνομαι στη σιωπή
του αβέβαιου μέλλοντος
θα πέσουν οι άχρηστοι τίτλοι
και το σημαίνον Τέλος.

Συνώνυμο της έλξης
είναι το κενό.
Και όσα μας μαθαίνουν στο σχολείο
ανώμαλοι χρόνοι κι ανώφελες γραμματικές
για το καλάθι των αχρήστων.

Αισθημάτων.

2008-08-08T13:07:00.001+03:00

Ναι, τον είδα σου λέω!
Χωρίς να με δει βέβαια…
Είναι να τον λυπάσαι
σαν Βέρθερος χωρίς αυτοκτονία.
Κι εγώ χάλια είμαι εδώ κάτω, άστα…
Ντουμπλίρ της Κάρμεν
χωρίς ταυρομάχο
με φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Δεν ξέρω
αν τελειώσει αυτό το έργο…

2008-08-08T13:06:00.001+03:00

Δεν είναι ανάγκη να πας
στο τσίρκο για να μάθεις
τι θα πει ακροβασία.
Το σταυρόλεξο της ζωής σου
ένα τεντωμένο σχοινί
οριζοντίως και καθέτως.

Ο νήπιος υπαινιγμός ξεθάρρεψε.
Ο έφηβος πόθος ωρίμασε.

Σε θέλω.

2008-08-08T13:05:00.001+03:00

Τα ‘χεις κάνει πλακάκια
με το Εφήμερο για να με δελεάζει.
Κάθε νύχτα με στήνουνε στον τοίχο
όλα τα ναι που δεν σου είπα.

Αποδημητικά φιλιά
αράχνη μνήμη
σε χάραμά(δα) πείσμα
έχω σφηνώσει.

Εκδρομές αναμνήσεις
εκδορές ψυχή μου

Είναι που δεν μπορείς κι εσύ
λίγο πιο συχνά απ’ το τίποτα.

Είμαι ακόμα στην εντατική των αισθήσεων
περιμένοντας την ευθανασία
μιας πρόφασης.

Ζεσταίνω χθεσινό φαϊ
με κρύα καρδιά.

2008-08-08T13:04:00.001+03:00

Αγγίζ-
Ελπίζ-
Ανθίζ-
Σφραγίζ-
Ραγίζ-

Μπορεί και να ήρθες.
Πάντως δεν με βρήκες.

Σκέψου λοιπόν τον Άμλετ
αφού ζεις το
αντίστροφό του: τέλμΑ.

2008-08-08T13:03:00.001+03:00

Με το πέρασμα του χρόνου η μνήμη
ετοιμάζει καρφιά για την έκπληκτη
αθωότητα του πεπτωκότος αγγέλου.

Η ζωή δεν είναι παρά ένα απελπισμένο
φρένο στο γκρεμό
του πιο περήφανου αινίγματος.

Μόνο και μόνο για να ισορροπούν
οι ανάλογίες μεταξύ
ουρανού και γης
ονείρων και ανθρώπων
έρχεται τώρα μία θλίψη να ξεκουραστεί
στο κατώφλι του παλιού όρκου.

2008-08-08T13:02:00.001+03:00

Τα νέα μου ίδια με τα παλιά.
Κι εγώ με τα αμφίβια
πουλάω τα χρόνια μου
στα παζάρια του κόσμου
σαν στοίχημα χαμένο
μήπως πετύχω σε καλή τιμή
μια νύχτα μόνο
για να στη χαρίσω.

Δηλητήρια έλλειψη
μέσα στο φθινόπωρο σώμα.
Χειμώνα – καλοκαίρι

ο κήπος πάντοτε αιθεροβάμων.

Επειδή ποτέ δεν κουραζόσουνα
να μου ταϊζεις τα όνειρα
και να μου ποτίζεις τα παραμύθια.

Τώρα φοράω καλού – κακού
τα χειμωνιάτικα αισθήματα.

Τα αδιάβροχα.

2008-08-08T13:01:00.001+03:00

Ως κόρην οφθαλμού φυλάγω
κειμήλια φρούτα –
τους καρπούς της ένωσής μας –
εφήμερης επιδρομής τυχάρπαστων ερώτων.

Δασεία σπανιότης η συγκομιδή
οξέως ακριβοθώρητη, εμπαίζει
τώρα τη μονοτονική ζωή μου.

Εξαιρείται η θάλασσα μνήμη.

2008-08-08T12:59:00.001+03:00

Επειδή το σκέφτεσαι, είναι
σαν να μην υπάρχει.
Όταν δεν θα περνάει απ’ το μυαλό σου
θα το ζεις.

Όπως στα διόδια,
που βγάζουμε το χέρι απ’ το παράθυρο
αλλά κοιτάμε ανυπόμονα
μπροστά, στο μέλλον κ(ε)αινό.

2008-08-08T12:58:00.002+03:00

Αν σε κάνω φίλο
θ’ αγαπήσεις τη ζωή
αν με κάνεις εχθρό
θα σε σηκώσω.

Στους ώμους,
να δεις το παραπέρα.

2008-08-08T12:57:00.001+03:00

Μέσα στα νεκροταφεία, τα μεσάνυχτα,
κάποιος κρεμάει την πινακίδα
«Έξοδος Κινδύνου».

Για τους τολμηρούς.

2008-08-08T12:56:00.001+03:00

Κρίμα, δεν την προλάβατε!...
Ανήμερα Πίστεως και Ελπίδος
πήραν τη σακοφάγο.
Ήτανε σαρκοβόρα η προσευχή της
και δεν καθυστέρησε.
Έλεγε πως σας φύλαξε
κάτι που αφήνατε συνέχεια
για μετά.
Ελάτε, μια στιγμή, να σας το δείξω.
Προσέξτε εδώ: ένα σκαλί

μετά την αυταπάτη.

2008-08-08T12:55:00.002+03:00

Μετα-ποίηση Μετ'αμφιέσεων ~ οπισθόφυλλο

(Το κείμενο στο τέλος του βιβλίου)

2008-08-08T12:53:00.001+03:00

Κάθομαι απέναντι σε μια
λευκή σελίδα που επιμένει
να μου αντιστέκεται.

Γούστο έχει…

2008-08-08T12:52:00.001+03:00

Ήρθαν στο ραντεβού μας συνεπέστατοι:
Οι ζωντανοί κισσοί της ηδυπάθειας
Τ’ αστραπιαία γεύματα και τα πεταχτά φιλιά.
Τα δειλινά βλέμματα βαθιά σχεδόν σκοτεινεμένα.
Οι ταπεινόφρονες αναμονές – κυκλάμινα
με υπαινικτικά γερμένο το κεφάλι.
Οι μοιρασμένες αγκαλιές παραδομένες στη λήθη.
Οι νηπενθείς καλόβολες αναβολές
με το μοιραία Επερχόμενο από κοντά.
Τα φυλαχτά χάδια μόνα τους
μούσκεμα στον ιδρώτα της απογείωσης.
Κι εκείνοι οι διπρόσωποι εφιάλτες
οι μεταμφιεσμένοι σε γαϊτανάκι.

Απάνω που τακτοποιήθηκαν,
έλα εσύ τώρα να τους μιλήσεις

για τη μετακόμιση.

2008-08-08T12:51:00.002+03:00

Και ποιός νομίζει πως είναι
ο Έ ρωτας;

Ένα πελώριο μες στο κενό
ερωτηματικό
που πήρε αύξηση και καμαρώνει.

2008-08-08T12:50:00.001+03:00

Δε γίνεται και τα δύο:
ή θα ζεις ή θα ονειρεύεσαι.

Λίγο να ξέρεις από στροφές
και να ‘χεις ακουστά
για όρκους,
καλωσόρισες στο Λαβύρινθο.

Είμαι η Αριάδνη σου
αλλά δε θες να το πιστέψεις.

2008-08-08T12:49:00.001+03:00

Είμαι το δέντρο σου.
Με ρίζες – νου και λογική
που το κρατούν γερά στη γη
κορμό – κορμί ταλαίπωρο
ανάμεσα στο
να σταθώ και να πετάξω
κλαδιά για τα χάδια αχειροποίητα
και φύλλα φιλιά του ανέμου
έρμαια των παθών με πόθο
αειθαλή για το φεγγάρι.

Εγώ είμαι με τα φυλλοβόλα
που δεν πουλάνε φύλλα,
που εξαργυρώνουνε την πτώση τους
με ην οδύνη
της οπωσδήποτε επιστροφής.

Κάθε άνοιξη
μια αλύπητη επί
τον τύπον των ήλων
διαδικασία.

2008-08-08T12:48:00.001+03:00

Θα σε αφήσω στο έλος της ερημιάς σου.
Χωρίς ηχώ και χωρίς γέφυρες.
Να δούμε πότε
θα μάθεις να λες καλημέρα
και να το εννοείς.

Αλλιώς, καλά θα κάνεις
να μαζέψεις τα κουρέλια σου

να ‘χεις να ντύνεις την ανάγκη αδυναμία.

2008-08-08T12:47:00.000+03:00

Ναι, άφησες
την πόρτα ανοιχτή. Μα
μην κοιτάξεις πίσω:
θα γίνεις στήλη άλατος.
Και το αλάτι όπως ξέρεις
κάνει κακό στην πίεση.

Της μνήμης.

2008-08-08T12:46:00.001+03:00

Αν το πρωί που βγαίνεις
απ’ το σπίτι
έχεις την αίσθηση
πως κάτι ξέχασες,
εγώ σου το ‘χω κλέψει.
Γιατί, εσύ τι έκανες
τόσον καιρό μπροστά στα μάτια μου;

Αφού εσύ κι εγώ
απουσιάζουμε τις νύχτες,
χορεύουν τα ποντίκια των ημερών μας
επί πτωμάτων αναμνήσεων.

Η πολιορκία έληξε.
Θύματα εκατέρωθεν.

Σήμερα βγάζω περίπατο
τις πολυκαιρισμένες μου πληγές
να τις ιδεί κι ο ήλιος.

Μπορεί να με αναγνωρίσεις.

2008-08-08T12:42:00.001+03:00

Θα γυρίσω, σου λέω, θα γυρίσω!
Να μην το πάρεις για απειλή:
Θα γυρίσω.
Σελίδα.

Καταπίνω ένα βαλσάκι αγκαλιά
να χάνομαι αφού
δεν θέλεις πια να με χορέψεις.

Να μου θύμιζε κάποιος το σκοπό!...

Κλείνω τα μάτια και περιμένω
με λαχτάρα το γύρισμα.

Της τύχης μου.

2008-08-08T12:41:00.001+03:00

Φοράω πάλι σήμερα
τη δίβουλη στολή της καταδίκης.
Στενή μου πέφτει στην καρδιά
και το ένστικτο δεν της πάει.
Οι ρίγες οριζόντια κύματα και κάθετες ανατολές.
Χρόνος και χρήση του 0-0 – πάω πάλι
για άκαρπη ισοπαλία. Σε ξένο γήπεδο.
Κι έχω όλη τη νύχτα.
(Μπροστά μου – όχι δικιά μου.)

Φαίνεται πως ποτέ δεν θα μάθω, αν είναι
για το πάντα ή για το πολύ

που δε με θέλεις.

2008-08-08T12:40:00.001+03:00

Η δοτική της δύσης μου
μεγάλωσε την αιτιατική σκιά σου.
Εσύ στις γενικές είχες ανέκαθεν αδυναμία
εγώ συνήθισα στην υποτακτική των πτώσεων:
από το «δε μετανιώνω» στο «δε θυμάμαι».

Ενεστώς ακροβάτης διαρκείας
αγνώστου.
Διαμετρήματος.
Ταυτότητα τραύματος διαμπερούς.
Μέλλων πόθος Αόριστος έρωτας
Παρακείμενος ενέδρα
Υπερ-συν-τελικος φάση
ολικής έλλειψης.

Παρατατικός παρατεταμένη βάσανος μνήμη.

2008-08-08T12:39:00.001+03:00

Έφυγες και δεν πρόλαβα να σου μετρήσω
τριάκοντα αργύρια.
Τόσα έμειναν απ’ τις
νεφέλες αποταμιεύσεις.
Με την υποτίμηση μπορεί
να μου ‘ρθει λίγο πιο ακριβά.
Έχω πολλές ακάλυπτες.
Υποταγές.

Κι έναν πόθο στο βορεινό μπαλκόνι
που δεν λέει να μαραθεί.

Εμείς, αλήθεια, τι έχουμε,
κοινό ή ανοιχτό λογαριασμό;

2008-08-08T12:38:00.002+03:00

Εντάξει, εσύ
δε λες λόγια,
βάζω αποσιωπητικά
σαν τις πατημασιές
του ανυποψίαστου σκίουρου … … … … …

Οι παγίδες δεν φαίνονται κάτω
απ’ το απροσπέλαστο χιόνι

της καρδιάς σου.

2008-08-08T12:37:00.001+03:00

Το ξέρω, κι εσένα σ’ άφησα μισό:
σου πήρα τη λαχτάρα μου.

Φυσάει τώρα στ’ αριστερά σου
πλευρίτης καιρός
κι είσαι στο ρεύμα ανάμεσα
προδοσία και μεταμέλεια.

Πάντως ούτε και σήμερα θα πνεύσουν
άνεμοι να συναντηθούμε μεσοπέλαγα.

Πάρε τουλάχιστον το μισό
πόνο μου να νιώσεις.

Μη μένεις άπονος και μου κακομαθαίνεις…

2008-08-08T12:36:00.001+03:00

Για να μην πιάσω πάλι
τον τηλεφωνικό κατάλογο με τα ονόματά σου
διαβάζω τις οδηγίες για το πλυντήριο
της ψυχής. Έχει
παλιώσει απ’ την αχρησία.

Σεντόνια χάδια χωριστά
από τα όνειρα φιλιά.
Θα βάλω το πρόγραμμα χωρίς τύψη-μο
να μου τα βγάλει ατσαλάκωτα.

Έχω να πλύνω και στο χέρι
τα μαξιλάρια ηδονές
που ‘ναι ευαίσθητα
και τα σφιχταγκαλιάσματα
που κάνουν γέφυρα
με το κλεπταποδόχο χάραμα.

2008-08-08T12:35:00.001+03:00

Έχω θυμό χωρίς χυμό.
Μια θλίψη διάδοχος σου πήρε
τη θέση και εσύ
όχι μόνο δεν διαμαρτύρεσαι
αλλά της δίνεις και θάρρος
να μ’ ανέβει στο κρεβάτι.

Μια δύση ανατολή
με υποδέχεται κάθε πρωί.

Σε αρραβώνα πόνο μ’ έχεις λογοδοσμένη.

2008-08-08T12:34:00.001+03:00

Ανάμεσα στο πάντα και το ποτέ,
με δυο λόγια να μου πεις
τώρα τι κάνουμε.

Έχω κι αυτόν
τον ημισφαίριο πόθο
που βαυκαλίζεται πως θα ιαθεί
αν γίνει
έτερον ήμισυ.
Τρέμω μήπως με παραδώσεις

στην φλυαρία της αιωνιότητας.

2008-08-08T12:33:00.001+03:00

Σου στέλνω δυο ζευγάρια–
ξεπουπουλιασμένα αλλά
την κάνουν τη δουλειά τους.
Εσένα μπορεί να σου χρειαστούν.

Εγώ δεν πρόκειται πια να πετάξω.

Κοίτα μόνο να μην
εκτίθεσαι στα ρεύματα

της λήθης.

2008-08-08T12:32:00.002+03:00

Μ’ έκλεισες έξω
απ’ τη ζωή σου
και δεν έχω πού να πάω
βόλτα τη μοναξιά μου.

Ξεροσταλιάζω στο ηδύποτο περίμενε.

Λίγο θέλει για να ξημερώσει:
όσο θα χρειαστούν δυο λέξεις
για ν’ ανταλλάξουν θέσεις.
Η ερημιά της απουσίας
να γίνει
απουσία της ερημιάς.

Κι εγώ σ’ αγαπάω: πιάσε κόκκινο!

2008-08-08T12:31:00.002+03:00

Κάθησε ο κλέφτης στο γυαλό
και πνίγηκαν τα ψάρια.

Κι εσύ, γυρίζεις πάντοτε

στον τόπο του εγκλήματος;

2008-08-08T12:30:00.002+03:00

Δεν βγαίνω έξω πια τα βράδυα.
Αφού δεν θέλεις
να σου αγοράσω θαύματα
κι εγώ δεν έχω
να ξοδέψω ενοχές.

Κάθομαι σπίτι και
στήνω ενέδρα στη σκιά σου
για να μη βγω στην ανεργία.

Της νοσταλγίας.

Ο Επικούρειος Απόλλων
έγινε άγαλμα μου είπαν
και δεν μπορεί να σπεύδει
πλέων σε

βοήθεια.

2008-08-08T12:29:00.001+03:00

Τρέφομαι με τα λόγια σου.
Ένα-ένα τα βγάζω απ’ το ψυγείο
γιατί εν θερμώ
παθαίνουν αλλοιώσεις.
Και να τελειώσουνε, τ’ αναμασώ
όπως μου έμαθες εσύ.

Κακά τα ψέματα,
δεν τρώγεται με τίποτα

ο άγουρος Γενάρης της καρδιάς σου.