Βάφει η αυγή ακούραστη
πάλι με ελπίδα τον ορίζοντα
σπάταλα, χρώματα ξοδεύει –
σκάλα ρίχνει στην ψυχή μου για ν' ανέβει
– μαύρη στέρηση τη σάρκα μου παιδεύει.

Πώς ένα βουνό ερωτεύεται την θάλασσα
κι αυτή δεν είναι γραφτό ποτέ να το φιλήσει;