Χάρισες στην απόσταση
χώρο πολύ να έχει
γλώσσα μού βγάζει ο πανικός
μα η ψυχή αντέχει.

Ώσπου ν’ αδειάσει ο χρόνος
την κλεψύδρα του
απλώνω
χέρι που μαραίνεται
από χάδι ανεπίδοτο:
ούτε να παίρνεις έμαθες
γι’ αυτό δεν έχω να λαβαίνω.