Δίκοπη η σιωπή και μαυρομάνικη
κομμένη η νοσταλγία στα μέτρα σου
– στα δύο διπλωμένη απ' τον πόνο
που νιώθει αυτή για σένα –
παλιά στιγμή, ανάπηρη
ανίκανη πια να σε συν-χωρέσει.

Κοιτάς τον δρόμο έρημο
και γράφεις του θανάτου
σε βασανίζει η μοναξιά
– να δω πόσο θ' αντέξεις

πριν ομολογήσεις.