Τρελό καπνό φουμάρει η ψυχή μου
κι εσύ την ταξιδεύεις σε χαράδρες –
θάλασσες βρίσκει εκείνη να μιλήσει.
Λευκή κατάλευκη νιφάδα στους βοριάδες
η σιωπή λιμνάζει στο δωμάτιο
– η θάλασσα από μέσα –
έξω φυσάει ο πόνος σου
και βρέχει ο καημός μου
– ως ώρα πέμπτη πρωινή
θα έχει πλημμυρίσει.

Λείπουνε βλέπεις τα κορμιά
κι η θάλασσα το ξέρει.